Pagina afdrukken

Jaarverslag 2010

Economie

In het verslag over 2009 staat vermeld dat de regering van Indonesië een stijging van 5,5 % van de economie in 2010 verwacht. Welnu dat percentage is ruimschoots gehaald. De economische groei bedroeg over 2010:  6,9 %. Het inflatiecijfer was echter nagenoeg hetzelfde. In Bali bedroeg het inflatiecijfer een nog hoger percentage: bijna 10%. Debet hieraan is vooral de sterke stijging van prijzen van voedsel en bouwmaterialen.

Van indexering van de lonen is uiteraard geen sprake en zijn op hetzelfde niveau gebleven. Voor de mensen uit met name Les wordt het nog moeilijker om de eindjes aan elkaar te knopen. Drie afschuwelijke zelfmoorden hadden een duidelijke financiële achtergrond.

Water

Het hele jaar heeft in het teken gestaan van “water”.

Het grootste project was het waterreservoir in de desa. Het project heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Het grootste probleem was waar het geplaatst zou moeten worden. De angst voor een tsunami zit er bij de mensen diep in. Enkele keren werden we door de oudere mensen teruggefloten, omdat men de plek gevaarlijk vond.

De bak staat er nu en ziet er uit als een Duitse bunker uit W.O. II. Het belangrijkste is dat het reservoir direct achter de grote dorpstempel ligt. De goden zullen niet toestaan dat er scheuren in de bak ontstaan, waardoor de tempel weggevaagd  zal worden. Het geloof zit echter niet zo diep blijkbaar, want de argwaan bleef bestaan. Een paar maanden na de opening van de bak brak er ‘s nachts brand uit in een winkeltje gelegen in de hoofd – / winkelstraat. Deze ligt in het verlengde van de tempel en de waterbak. Zoals altijd was het “hele” dorp, gealarmeerd door de kul-kul, in een mum van tijd op de been om te helpen blussen (de brandweer is er pas na anderhalf uur). Dankzij de nieuwe  grote waterbak kon er onbeperkt met water geblust worden.  Het winkeltje brandde geheel uit, maar de belendende panden bleven, behoudens lichte waterschade, geheel gespaard. De goden worden bedankt!

Ook de provincie trouwens, die fors bijdroeg in de kosten, o.a. in de vorm van een schenking van ijzeren pijpen (de zgn. pipinisari) ter waarde van Rp. 100.000.000,-.

Het tweede waterproject behelst het bouwen van een waterreservoir in de plantage. Deze was hard nodig wilde het project (een soort proeftuin) kans van slagen hebben. Het project bestaat uit het kweken van fruitbomen die in Les nog niet eerder geplant zijn. In de desa vindt men alleen rambutan- en mangobomen. Veel te eenzijdig waar diversiteit is gewenst.

Bij dit project waren de goden helaas niet met ons. Na de plechtige inwijding met vele offertjes (mijns inziens) werd de kraan geopend en kon de bak vollopen, wat ruim twee dagen duurde. Toen ging het mis, er ontstond een scheur in de wand, waardoor de bak leegliep en het water grote schade aanrichtte. Maanden was men bezig met herstelwerkzaamheden.

Met de fruitbomen gaat het redelijk goed. Zelfs de cengkeh (kruidnagel) doet het na mislukkingen goed.

Tot nu toe zijn de volgende vruchtbomen geplant:

1. kurma (dadel); 2. Duren (doerian) 3. Cengkeh; 4. Jati (teakhout); 5. Lengkeng (lychee); 6. Manggis; 7. Buah ngaga (drakenvrucht); jeruk (sinaasappel).

Het zal nog wel enkele jaren duren voor een en ander vrucht zal dragen. Het groeit nu eenmaal langzaam in de bergen, d.w.z. niet zo snel als in de desa waar de grond veel beter is en waar meer water aanwezig is.

Computercursus

De computercursus loopt nog steeds als een trein. Op zaterdag en zondag wordt er aan 32 kinderen computerles gegeven. Tegenwoordig komt voor een kleine vergoeding de man van de lerares mee en helpt met het lesgeven.

Op elk diploma staan tot nu toe twe handtekeningen van doctorandussen. Dit is blijkbaar nog niet voldoende; de regering wil ook een vinger in de pap middels een handtekening.

Er wordt met 8 computers gewerkt. Er zijn o.a. 6 nieuwe monitors aangeschaft.

De selectie van de leerlingen wordt door de vader van de lerares, die onderwijzer is, gedaan. Ouders en kinderen die bij mij langskomen en hopen op voorrang, worden door mij meteen doorgestuurd.

Tandheelkundige zorg

Dit jaar kwam een Française als tandarts en zij beviel uitstekend. Leuke bijkomstigheid was, dat zij in Frankrijk net zo’n motorfiets had als ik en ondanks de sterke helling bij mijn huis niet bang was naar het ziekenhuisje te rijden.  Dat gaf ons beiden meer vrijheid. De taal was geen probleem. Ze heeft beloofd volgend jaar terug te komen. Een Franse stichting t.b.v. Balinese kinderen staat achter haar.

Rijstproject

104 kinderen van de lagere school in Butiyang krijgen 4 kg rijst per maand. De uitreiking vindt om acht uur ‘s morgens plaats. Om zeven uur krioelt het al van de kinderen, die zich nuttig maken met  vegen en onkruid wieden in mijn tuintje. Ouders, broertjes en zusjes komen gezellig mee. Het is ontroerend om te zien hoe al die kinderen met een plastic zak met rijst op het hoofd in een lange rij de forse klim naar boven weer beginnen. Ik denk dat deze tocht naar Les een leuk dagje uit voor ze is.

Onafhankelijkheidsdag

Op 17 augustus 1945 werd er door Soekarno en Hatta de onafhankelijkheid van Indonesië uitgeroepen. Deze gedenkwaardige dag wordt elk jaar gevierd. De feestelijkheden zijn over het hele land ongeveer hetzelfde en zijn m.n. bedoeld voor de kinderen.

Deze hebben een Nederlands trekje; ze lijken nl. op de festiviteiten die vroeger in Nederland tijdens koninginnedag werden gehouden: koekhappen, paalklimmen, touwtrekken, zaklopen e.d. Bij dit feest is succes altijd verzekerd en gaat gepaard onder grote belangstelling van kinderen en volwassenen.

Studiefonds

Het studiefonds voor middelbare scholieren, universitaire studenten en wezen krijgen financiële ondersteuning, variërend van Rp. 100.000,- tot Rp. 1.000.000,- per maand. Het is lang niet kostendekkend, maar de ouders hebben er veel voor over hun kinderen te laten doorleren. De selectie geschiedt door de kepala desa en zijn vrouw, die onderwijzeres is.

De armen

De lijst van mensen, die per maand rijst t.w.v. Rp. 50.000,- krijgen, is langer geworden. Het zijn er nu 34. Ik word nog al eens aangesproken door mensen uit Les, die vragen of hun buurman / -vrouw niet in aanmerking kan komen voor rijst. Ik beslis nooit alleen, maar in een commissie worden deelnemers van dit project aangewezen.  Ook de provincie deelt op geregelde tijden rijst uit aan de armen. Men vindt de kwaliteit van deze rijst echter niet goed.

Ik heb 2 mensen een rolstoel in bruikleen kunnen geven.

Een belangrijke gebeurtenis was een project van Amicorp Community Foundation van Toine Knipping. Het doel was te proberen werkgelegenheid te brengen of te creëren in desa Les. Sebastiaan v.d. Veer heeft zich hiervoor zeer ingespannen. Het dorp was hem zeer dankbaar. De grote belangstelling bij zijn afscheid getuigde daarvan.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.help-desa-les-bali.nl/jaarverslag-2010/